მთავარი > Poetry > მუხრან მაჭავარიანი (Mukhran Machavariani)

მუხრან მაჭავარიანი (Mukhran Machavariani)

ტა,
ტა,
ტა,
ტა!
რანაირად ბრდღვინავს არაგვი!           
ხო,
ხო,
ხო,
ხო! –
ხმელეთს როგორ ეხეთქება ზღვა!
არა!
სხვისი მისაბაძი
რა მჭირს, –
თვარა, – კი!..
სხვა
როცა მე შემომნატრის,
მე
მივბაძო სხვას?!
მე – პატრონმა,
მე – პატრონმა
ამისთანა ზღვის,
მე – პატრონმა,
მე – პატრონმა
ამისთანა ცის, –
თუ ღმერთი გწამს,                          
თუ კაცი ხარ –
სხვას მივბაძო?! –
ვის?!
რა გინდა რომ აქ არ იყოს, –
ენა იტყვის რას!
სიტყვა გინდა?! –
მარტო წვიმას
აქვს სახელი ცხრა.
მე შენ გეტყვი –
არ გეყოფა სიტყვის მარაგი…
არა!
სხვისი მისაბაძი
რა მჭირს, –
თვარა, – კი!

* * *

საშველს რომ აღარ მაძლევს ხოლმე
მამულზე ფიქრი,
ხანდახან
გულში
ღიმილით
ვიტყვი: –

რა ჩემი ჭკუის საქმეა ნეტა,
მამულო ჩემო, გილხინს თუ გიჭირს! –
რომელი მეფე ერეკლე მე ვარ!
ანდა რომელი მსაჯული მისი!

პასუხად მყისვე,
ვითარცა სეტყვა,
ვინც კი რაც კი არსებობს ირგვლივ, –
იხუვლებს ხოლმე,
იხუვლებს ერთხმად –
ღალატიაო
მაგგვარი
ფიქრი!

***

ანდუყაფარო,
ლიპარიტო, –
დარნო მთათანო,
ბაგრატოვანთა ბანოვანის ტანო-ტატანო,
ბიჭო სესეო,
თოთიკაანთ ქალო მელანო,
ვაჟას არწივო,
შოთას ვეფხვო,
ტატოს მერანო;

ბზიფო,
ენგურო,
ალაზანო,
მტკვარო,
იორო,
აგერ, ახლახან გარდაცვლილო გალაკტიონო;
ქინძმარაულო,
ტიბაანო, –
ღვინოვ კახურო;
გამოსროლილო ხევსურეთით ლექსო ხალხურო,
დიდო კოლხეთო,
დიდო ქართლო,
დიდო შამქორო, –
ვერ დამადუმონ,
ვერ დამძალონ –
თუნდა ჩამქოლონ…

ვერ შეაჩერებს ვერაფერი სიტყვას გაბედულს –
ფრთები მასხია თქვენგნით…
მხოლოდ თქვენგნით რამეთუ.

***

ორბელიანი ლუდოვიკო მეთოთხმეტესთან

ალოდინეს და … მეთხუთმეტე კაცად შევიდა,

ცამეტი ლუდოვიკო კედლიდან იყურება,

ციცას ეფერება ლუი მეთოთხმეტე,

ხალხს ხმა დაუკარგა მეფის სიყრუემა,-

მეფეს ხალხზე უფრო კატა ეცოდება.

ხელმწიფემ საბას ნაუბარი მოისმინა რა;

ოჰ, ოჰ … ოჰ …ოჰო- თქვა და თითქოს კიდეც ინანა,

მაგრამ ამითი არაფერი გამოვიდა რა

(საბას ხმა როდი წააგავდა კნავილს კატისას);

რაც შეიტანა,- ისევ ის გამოიტანა

იმ სახელგანთქმულ ვერსალიდან ელჩმან ქართლისამ.

– წვიმა არ არის!-

საბას კაბა დაუსველა რამ?!

– თოვლი არ არის!-

საბას თავი გაუთეთრა რამ ?!

– ყინვა არ არის!- სულხან – საბას აკანკალებს

– რამ დაასველა?!

-რამ დაათეთრა?!

-რა აკანკალებს?!-

საქართველოა მისთვის:წვიმაც, თოვლიც, და ყინვაც!

… მზე ეთხოვება ალბათ, ახლა ტურფა ტანძიას…

ეს სიცხადეა, სულხან – საბავ, თუ ფანტაზია?!

დედის ცრემლები ყაყაჩოს და ბალახებს აწვიმს,-

ალვის ჩეროში სტირის დედა შვილს მოტაცებულს,-

სტამბოლში შვილი დედას სტირის,- ჰყიდიან ყმაწვილს

(სჭვრეტენ ჯვარის წინ წმინდა, ნინოს, მუხლზე დაცემულს),

რამდენს აფასებ მაგ პატარას?-ჰკითხა სპარსულად

საბამ სპარსელს და მოუთმენლად ელოდა პასუხს.

უი, ქართველი მეგონა და სპარსი ყოფილა!-

წარმოსთქვა ბალღმა,- ყური მოჰკრა რა საბას სპარსულს.
არა, პატარავ, ქართველი ვარ, ქართველი, გესმის?!

უი, დედასთან წამიყვანე, წამიყვან, ძია?

საბას ცრემლები მოეძალა,- ატირდა კაცი,-

თავის ბალღობა გაახსენდა, თავის ტანძია.

ვით ეს ყმაწვილი,- საქართველოც,- ასე მცირეა,

საქართველოსაც, ვით ამ ყმაწვილს ასე ჰყიდიან…

საფრანგეთს ვთხოვოთ, გვიშველისო,- სასაცილოა!..

შენი ვახტანგი ლუდოვიკოს ფეხზე ჰჯიდია

ასე ფიქრობდა სულხან-საბა ხელჯოხიანი.

მხარდამხარ საბას ის პაწია ბიჭი მოსდევდა…

მოგწყინდა განა უნაყოფოდ, ელჩო ყიალი?!

გულს ნუ გაიტეხ!- მუხა კვლავაც შეიმოსება!

კატეგორიები:Poetry
  1. February 10, 2011 at 13:17

    მზე ამოდიოდა,
    მთვარე ჩადიოდა,
    მამალი ჰყიოდა,
    კვამლი ადიოდა,
    ვიღაცა ტიროდა,
    ვიღაცა ჩიოდა,
    ვიღაცას შიოდა,
    ვიღაცას ციოდა,
    და
    დრო
    გადიოდა.
    ვითარცა ღვინო –
    ქვევრიდან
    ხაპში –
    ხაპიდან
    დოქში –
    დოქიდან
    ჯამში –
    ქართული სისხლი,
    ქართული სული,
    ქართული სიტყვა,
    ქართული გული
    გადადიოდა
    კაციდან კაცში…
    გადადიოდა,
    გადადიოდა,
    გადადიოდა –
    და მოდიოდა,
    და მოდიოდა,
    და მოდიოდა,
    და მოდიოდა,
    ვითარცა მტკვარი…
    გზადაგზა სვამდნენ,
    ამღვრევდნენ,
    ღვრიდნენ,
    უღმერთოდ ჰრყვნიდნენ,
    უგულოდ ჰყიდდნენ
    და…
    მიუხედავად ამისა, მაინც –
    გამოიარა
    რუსთველის გული,
    გამოიარა
    ვახტანგის გული,
    გამოიარა
    თამარის გული,
    გამოიარა
    სულხანის გული
    და დღეს –
    შოთაის ნაქონი სისხლით,
    და დღეს –
    ვახტანგის ნაქონი სისხლით,
    და დღეს –
    სულხანის ნაქონი სისხლით –
    თბილისის ფართო ქუჩებში დადის:
    ლეილა,
    ლონდა,
    ნათია,
    ნანი,
    ელისო,
    ვაჟა,
    გიორგი,
    გივი.
    და…
    იოარონ!
    იარონ!
    იარონ!
    ამინ!

    ძალიან მიყვარს ამ ადამიანის ლექსები.

    Like

  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: