10.  Sidney Bechet - Petite Fleur 

09. Caro Emerald - The Other Woman

08. Parov Stelar – A night in Torino

07.  Marcus Miller - Strange Fruit

06. Billie Holiday – When You’re Smiling

05. Louis Armstrong - You’ll Never Walk Alone

04. Ray Charles – Say No More

03. Nina Simone - I Put Spell On You

02. Janis Joplin – Summertime

01. Angelique Kidjo – Petite Fleur

ეს პოსტი ეძღვნება  ”ჯაზ-როკის” მოყვარულ გოგონას – სალომეს

ადამიანის სახე ანარეკლია მისი შინაგანი სულიერი განცდებისა         – ვიქტორ ჰიუგო –

ყოველთვის ვამბობდი, რომ ადამიანზე საინტერესო არსება არ არსებობს ამ ქვეყანაზეთქო… ვერცერთი ფილმი, მუსიკა, ნახატი, წიგნი თუ სხვა გასართობი საშუალებები ვერ გადამიფარავს ადამიანებთან ურთიერთობის და მათი შესწავლის ინტერესესს. ვაკვირდები მათ სახეებს, ქცევას, მოძრაობას, მიმიკებს, ჟესტებს, საუბრის მანერას, ჩაცმულობას, სიცილს, ტირილს, მდუმარებას და ვცდილობ ამოვიცნო მათი ხასიათი… ვცდილობ შევძვრე მათ გონებაში, ფიქრებში, ჩავწვდე მათ აზრებს და ქმედებებს. თავიდან ამ ყველაფერს პროფესიულ ჩვევას მივაწერდი (იურისტი ვარ), მაგრამ ამ ბოლო დროს მივხვდი, რომ როგორცკი დავინახავ ადამიანს (არ აქვს მნიშვნელობა, უცნობი იქნება თუ ნაცნობი), ინსტიქტურად ვიწყებ “ხელების ფათურს” მის გონებაში რა თქმა უნდა, ცუდი განზრახვა არ მამოძრავებს და შორს ვარ ყოველგვარი ბოროტი ქმედებებისაგან, უბრალოდ ამ ყველაფრისგან საოცარ სიამოვნებას ვღებულობ…

ღმერთები უკვდავი ადამიანები არიან, ხოლო ადამიანები მოკვდავი ღმერთები  –ჰერაკლიტე ეფესელი–

ვაკვირდები ყველგან: ქუჩაში, ტრანსპორტში, უნივერსიტეტში, მაღაზიებსა თუ კაფე–ბარებში… სახე, თვალები და მზერა – ეს არის ის წყარო, რომლისგანაც ყველაზე მეტ ინფორმაციას ვღებულობ, თუ გავესაუბრე და ერთი–ორი სიტყვა მითხრა უკვე საკმარისია მისი ჩემეული ფსიქო–პორტრეტი დავდო… თავის ქებაში თუ არ ჩამეთვლება იმასაც ვიტყვი, რომ კარგად გამომსდის, იშვიათად თუ შევმცდარვარ და არასწორად დამიხასიათებია ისინი (ამას ბევრი დამიდასტურებს)… ეს ალბათ გამოცდილების ანუ “სტაჟის” დამსახურებაა. იმდენ საინტერესო, უცნაურ და იშვიათ თუ სტანდარტული ხასიათის ადამიანებთან მქონია შეხება, რომ გარკვეული მეთოდიც და მიდგომაც კი გამომიმუშავდა მათთან ურთიერთობის.

ყველაზე საშიშნი სიკეთეს მოკლებულნი ადამიანები არიან  –ფრანსუა დე ლაროშფუკო–

ამას წინათ მივდიოდი ქუჩაში მარტო (მიყვარს მარტო სეირნობა, ალბათ ცოტა რომანტიკოსი ვარ ბუნებით ) და ჩემი ყურადღება მიიპყრო ერთმა გოგომ, რომელიც თავის მეგობართან ერთად მოდიოდა… ძალიან ლამაზი სახე ჰქონდა, იმდენად ლამაზი რომ თვალი ვერ მოვწყვიტე. გარკვეული მანძილი გვაშორებდა ერთმანეთისგან… თვალები დავამწვრილე, ასე ვთქვათ “მოვჭუტე”, რომ უფრო უკეთ დავკვირვებოდი და აღმექვა მისი სილამაზე… ნელ–ნელა მიახლოვდებოდა (შემხვედრი მიმართულებით მოდიოდა) მე კიდევ იმდენად მოვინუსხე მისით, შემრჩა ეს მოჭუტული  თვალები… არ დაიბნა, ზუსტად ჩემსავით მანაც მოჭუტა თვალები და მომაჩერდა ისე როგორ მე მივჩერებოდი… იმდენად ზუსტად და ლამაზად გადაიტანა ჩემი მიმიკა, თან წამებში მოახერხა ეს ყველაფერი – გამეცინა… მას გაეღიმა და ასე ჩავუარეთ ერთმანეთს გვერდზე… ის უცნობი გოგონა თავისი სილამაზით და ეშმაკობით სამუდამოდ დარჩება ჩემს მეხსიერებაში…

ყველაზე უფრო ადამიანის ხასიათს ის ამჟღავნებს, თუ რა მიაჩნია მას სასაცილოდ  –გოეთე–

ამ ბოლო დროს იმდენ სევდიან, ჩაფიქრებულ და გაწამებულ სახეებს ვხედავ, რომ ცოტა არ იყოს მაფიქრებს ეს ამბავი… იშვიათად თუ ვინმე გაგიღიმებს ან თავაზიანად დაგელაპარაკება… დატვირთულია ხალხი პრობლემებით და საფიქრალით… გუშინ გვიანობამდე შევრჩი საქმეებს და სახლში ტაქსით ავედი. მძღოლს მთელი გზა ხმა არ ამოუღია, ვცადე საუბრის წამოწყება, მაგრამ უშედეგოდ. ბოლოს  ვეკითხები: “რამდენი უნდა მოგცეთქო?!” არ მპასუხობს არაფერს, გათიშულია… შევხედე სახე გაყინული, გაქვავებული ჰქონდა; მერე როგორც იქნა გამოვიდა ფიქრებიდან და ეტყობა ბრაზიც გამოყვა ხმაში: “რამდენიც გინდა იმდენი მომეციო”. მეც იგივე ტონით:  ”ხოდა არაფერს არ გაძლევ–მეთქი” და გადმოვედი მანქანიდან. გადმოვედი თუ არა ეგევე ფული გავუწოდე და სახეს დავაკვირდი. წამოწითლდა, ვერაფერი ვერ მოიფიქრა რა ეთქვა, თან გააცნობიერა რომ უხეშად მოუვიდა. მადლობა გადამიხადა, რომელიც უფრო ბოდიშის მოხდას გავდა. სანამ სახლში შევიდოდი დავფიქრდი, ხომ არ ვაწყენინეთქო, მაგრამ მერე მივხვდი რომ უფრო უკეთესი გავუკეთე. შენი გასაჭირი, ბრაზი, საფიქრალი თუ პრობლემები  სხვას თავს არ უნდა მოახვიო, თავი უნდა აკონტროლო…

ღამე ისეთი ბნელი არ არის, როგორც ადამიანი   –ვიქტორ ჰიუგო–

მეცინება, როცა ადამიანები თამაშობენ, მსახიობობენ ვითომდა ასეთები არიან… ფიქრობენ რომ სხვები ამას ვერ ამჩნევენ, ვერ ხედავენ მაგრამ ცდებიან… იშვიათად თუ დაინახავ ადამიანს, რომელიც ის არის ვინც სინამდვილეშია და არა ის ვინც უნდა რომ იყოს…

რაც უფრო ცივილიზებულია ადამიანი, მით უფრო მსახიობობს  –კანტი–

ერთია რომ ყველა უმნიშვნელო დეტალი, რომელიც ერთი შეხედვით არ შეიძლება დაგამახსოვრდეს კაცს, მე მამახსოვრდება და მეორე სიტყვები…  ყოველთვის ვაკვირდები რას ამბობს ადამიანი, როგორ ამბობს, რა სიტყვებს იყენებს, როგორი ინტონაციით და რა განზრახვით საუბრობს… შეიძლება  ერთს ამბობდეს, მეორეს ფიქრობდეს და მესამეს აკეთებდეს… სწორედ ის არის ამოსაცნობი, თუ რა იმალება მისი სიტყვების უკან!

ადამიანის შეცნობას ვერ ისწავლი, ვიდრე სიტყვების ნამდვილ მნიშვნელობას არ ჩაწვდები  –კონფუცი–

შეცნობა ყველამ საკუთარი თავიდან უნდა დავიწყოთ და მერე ვატაროთ ექსპერიმენტები სხვებზე… ვერ დამარწმუნებთ იმაში, რომ ამის მიღწევა ბოლომდე შესაძლებელი იყოს, მაგრამ ჩვენი მხრიდან ცდას რა უდგას წინ… რაც უფრო უღრმავდება ადამიანი საკუთარ თავს, მით უფრო ფართოვდება მისი კვლევა–ძიების არეალი და რწმუნდება მის უძლურებაში. ხშირად ისეთ რამეს აღმოვაჩენ ხოლმე საკუთარ თავში, რომლის არსებობაც კი წარმოუდგენლად მიმაჩნდა… მიუხედავად ყველა ცდა–ექსპერიმენტისა, რამდენიც არ უნდა ეცადონ  ”ფროიდები” და “იუნგები”  ადამიანი შეიმეცნონ –  შეუძლებელია,  მისი ბუნება  ამოუწურავია  და ბოლომდე შეუცნობელი… ჩემთვის კიდევ ყოველთვის დარჩება იგი გამოცანად…

ჰოი, ორფეხო ცხოველო, რომელსაც ადამიანს გეძახიან!  –ილია ჭავჭავაძე–

Portrait of Ivan Shishkin by Ivan Kramskoy, 1880.

ივან შიშკინი

Ivan Ivanovich Shishkin    (Russian: Ива́н Ива́нович Ши́шкин; 25 January 1832 – 20 March 1898) was a Russian landscape painter closely associated with the Peredvizhniki movement.
Shishkin was born in Yelabuga of Vyatka Governorate (today Republic of Tatarstan), and graduated from the Kazan gymnasium. Then he studied at the Moscow School of Painting, Sculpture and Architecture for 4 years, attended the Saint Petersburg Imperial Academy of Artsfrom 1856 to 1860,which he graduated with the highest honours and a gold medal. He received the Imperial scholarship for his further studies in Europe. Five years later Shishkin became a member of the Imperial Academy in St. Petersburg and was professor of painting from 1873 to 1898. At the same time, Shishkin headed the landscape painting class at the Highest Art School in St. Petersburg.

For some time, Shishkin lived and worked in Switzerland and Germany on scholarship from the St. Petersburg Imperial Academy of Arts. On his return to Saint Petersburg, he became a member of the Circle of the Itinerants and of the Society of Russian Watercolorists. He also took part in exhibitions at the Academy of Arts, the All Russian Exhibition in Moscow (1882), the Nizhniy Novgorod (1896), and the World Fairs(Paris, 1867 and 1878, and Vienna, 1873). Shishkin’s painting method was based on analytical studies of nature. He became famous for his forest landscapes, and was also an outstanding draftsman and a printmaker.

Ivan Shishkin owned a dacha in Vyra, south of St. Petersburg. There he painted some of his finest landscapes. His works are notable for poetic depiction of seasons in the woods, wild nature, animals and birds. He died in 1898, in St. Petersburg, Russia, while working on his new painting.

—————————————

Paintings:

10. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

Morning in a Pine Forest

09. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

A Rye Field

08. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

Rain in an Oak Forest

07. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

Winter

06. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

05. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

04. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

03. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

02. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

01. ივან შიშკინი (Ivan Shishkin)

Ivan Kramskoi, Self portrait, 1867

Ivan Nikolaevich Kramskoi (June 8 (O.S. May 27), 1837 – April 6 (O.S. March 24), 1887; Russian: Иван Николаевич Крамской) was a Russian painter and art critic. He was an intellectual leader of the Russian democratic art movement in 1860-1880.

source:  http://en.wikipedia.org/wiki/Ivan_Kramskoy

—————————————-

„ტივის მზიდავები ვოლგაზე“, ილია რეპინი

„პერედვიჟნიკები“ (რუს. Передвижники, სრულად: Товарищество передвижных художественных выставок — მოძრავი სამხატვრო გამოფენების ამხანაგობა) — რუსი მხატვრების შემოქმედებითი გაერთიანება, რომელიც შეიქმნა 1870 წელს პეტერბურგში ივანე კრამსკოი, გრიგოლ მიასოედოვი,ნიკოლოზ გესა და ვასილი პეროვის ინიციატივით. ქვეყნის ძირითადი სამხატვრო ძალა დემოკრატიისათვის ბრძოლაში დაუპირისპირდა ხელოვნების ოფოციალურ ცენტრს – პეტერბურგის სამხატვრო აკადემიას.

ახალი გაერთიანების იდეური ხელმძღვანელი გახდა ი. კრამსკოი. „პერედვიჟნიკები“ განიცდიდნენბელარიონ ბელინსკისა და ნიკოლოზ ჩერნიშევსკის საზოგადოებრივ და ესთეტიკურ შეხედულებების გავლენას. სამხატვრო აკადემიის მეურვეობისაგან განთავისუფლებისთანავე „პერედვიჟნიკებმა“ გააჩაღეს საგანმანათლებლო მოღვაწეობა. 1871 წლიდან ამხანაგობამ 48 მოძრავი გამოფენა მოაწყოპეტერბურგში, მოსკოვში, კიევში, ხარკოვში, ყაზანში, რიგაში, ოდესაში და სხვა ქალაქებში. მათ საბოლოოდ გაწყვიტეს კავშირი კლასიციზმთან, თავიანთ შემოქმედებას საფუძვლად დაუდესკრიტიკული რეალიზმი. „პერედვიჟნიკები“ რეალისტურად ასახავდნენ ხალხის ცხოვრებასა და ისტორიას, მშობლიურ ბუნებას, ისწრაფოდნენ თავიანთ ხელოვნებით სამსახური გაეწიათ ხალხისათვის.

„პერედვიჟნიკების“ სურათები გამოირჩეოდა ფსიქოლოგიზმისა და სოციალურის განზოგადების დიდი ძალით, ტიპიზაციის მაღალი ოსტატობით. „პერედვიჟნიკების“ შემოქმედებაში წამყვანი იყო საყოფაცხოვრებო ჟანრი და პორტრეტი, რითაც მათ საშუალება ეძლეობათ სრულყოფილად ეჩვენებინათ ხალხის ნამდვილი ცხოვრება, შეექმნათ მოწინავე ადამიანთა სახეები, განემტკიცებინათ დემოკრატიული იდეალები. „პერედვიჟნიკებმა“ მნიშვნელოვნად განავითარეს აგრეთვე ისტორიული ჟანრი და პეიზაჟი; „პერედვიჟნიკების“ შემოქმედება ხანაში (1870-1890-იანი წლები) ფართოდ ასახავდა ცხოვრებას. მშრალ და შეზღუდული ნახატის ნაცვლად „პერედვიჟნიკებმა“ განავითარეს ხატვის ბუნებრივი და თავისუფალი მანერა. მანამდე არსებული ჩაბნელებული კოლორიტის სანაცვლოდ ახლებურად გადმოსცემდნენ შუქ-ჩრდილს. მათი კომპოზიციები მრავალფეროვანი და ბუნებრივია.

source:  http://ka.wikipedia.org/wiki/%E1%83%9E%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%93%E1%83%95%E1%83%98%E1%83%9F%E1%83%9C%E1%83%98%E1%83%99%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%98

———————————————————————————–

Paintings:
10. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

Old man with a crutch, 1872

09. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

Leo Tolstoy, 1873

08. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

The Mermaids, 1871

07. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

Portrait of painter Ivan Shishkin, 1873.

06. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

05. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

04. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

Portrait of Dmitry Mendeleyev. 1878. Oil on canvas. Mendeleev Museum at St. Petersburg State University, St. Petersburg, Russia.

03. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

Portrait of the Sculptor Mark Antokolsky. 1876. Oil on canvas. The Russian Museum, St. Petersburg, Russia.

02. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

Christ in the Desert, 1872

01. ივან კრამსკოი – (Ivan Kramskoi)

Portrait of an Unknown Woman, 1883

იხილე:  http://ucnauri.com/2011/უცნობი-ქალის-რეალური-ისტ     –    ,,უცნობი ქალის”- რეალური ისტორია

Georges Braque (13 May 1882 – 31 August 1963)

–––––––––––––––

“დღევანდელი პოსტის თემად კუბიზმის მეორე ფუძემდებლის ჟორჟ ბრაკის შემოქმედება და ბიოგრაფია ავარჩიე.  ის პიკასაოს შემდგომ ამ ჟანრში ყველაზე გამორჩეულ მხატვრად ითვლება. მისი შემოქმედება მრავალფეროვანი და ძალიან საინტერესოა. მიმზიდველი ფორმებით და ფერებით.  ახლებური ხედვით და რევოლუციური პრინციპებით შუქ ჩრდილთან მიმართებაში.

ბრაკი პიკასოსგან განსხვავებით ეროვნებით ფრანგი გახლდათ. ის 1882 წლის 13 მაისს პარიზის გარეუბანში დაიბადა. მისი მამა დეკორატორი იყო. თავად ბრაკიც კარგად ფლობდა ამ ხელობას იგი ერთხანს დეკორატორადაც მუშაობდა.

1902-1904 წლებში ბრაკი პარიზის ჰუმბორტის აკადემიაში სახვით ხელოვნებასა და სკულპტუსაზე მუშაობას ეუფლება.

ბრაკის შემოქმედებაში ერთდროულად მრავალი სტილი და მიმდინარეობა იყრის თავს. ის მუდმივ შემოქმედებით ძიებაში იყო და მიილტვოდა ახლისკენ. მისი თავდაპირველი შემოქმედება იმპრესიონისტული ხედვით გამოირჩევა..

მას შემდეგ რაც მან ჰენრი მატისისა და ანდრე დირეინის შემოქმედება იხილარაღაც ახლის მისეულის შექმნის იდეა გაუჩნდა.

1906 წლის მარტი/აპრილში ” Salon de societe des Artistes inde Pendants” ში ბრაკის  პირველი გამოფენა იხსნება. სადაც მან შვიდი ნამუშევარი გამოფინა.

ბრაკის შემოქმედებაში 1908-1913 წლებში ჭარბობს გეომეტრიული, სიმეტრიული  ფიგურები. მან ფიგურის შუქ ჩრდილთა განათების ახლებური ხედვა შეიმუშავა.

1909 წელს იგი პიკასოსთან ერთად იწყებს ახალ მხატვრულ მიმდინარეობაზე მუშაობას. მათ ინოვაცია შეიტანეს მხატვრობაში.ისინი იყენებდნენ მონოქრონულ ფერთა გამას და წახნაგოვან ფორმებს ხატავდნენ.  მისი შემოქმედების ეს პერიოდი ანალიტიკური კუბიზმის სახელით არის ცნობილი.

პირველი მსოფლიო ომის დაწყებისთანავე ბრაკი საფრანგეთის არმიაში გაიწვიეს. ამით დასრულდა მისი და პაბლო პიკასოს შემოქმედებითი თანამშრომლობა,

ომის შემდგომ მან მარტომ განაგრძო მუშაობა. მან კვლავ დაიწყო ადამიანის ფიგურების ხატვა. მის შემოქმედებაში სურიალისტური ნახატებიც გამოჩნდა.

ჟორჟ ბრაკის შემოქმედება მსოფლიოს მრავალი ქვეყნის მუზეუმებშია დაცული.

იგი 1963 წელს პარიზში გარდაიცვალა.”

წყარო: იხ. http://bioart.wordpress.com/2009/09/08/george-braque-%E1%83%9F%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%9F-%E1%83%91%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%99%E1%83%98/

––––––––––––––––––

Paintings:

10. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

Fruitdish and Glass, papier collé and charcoal on paper, 1912

09. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

08. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

07. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

06. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

05. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

04. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

03. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

02. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

01. ჟორჟ ბრაკი  - (George Braque)

          ტრისტან ცარა (Tristan Tzara),  ნამდვილი სახელი სამი როზენსტოკი (Sami Rosenstock) (16 აპრილი, 1896, რუმინეთი – 25 დეკემბერი, 1963, პარიზი), რუმინული წარმოშობს ფრანგი პოეტი და ესეისტი. დადაიზმის ერთ-ერთი დამაარსებელი, ცნობილია თავისი მანიფესტებით. ცარა დაიბადა ბაკაუში, რუმინეთში. რუმინულად მოლაპარაკე ებრაულ ოჯახში. მას ეკუთვნის პირველი დადაისტური ტექსტები: La Première Aventure céleste de Monsieur Antipyrine (ბატონი ანტიპირინის პირველი ზეციური თავგადასავალი) (1916), Vingt-cinq poèmes (ოცდახუთი ლექსი) (1918) და დადაიზმის მანიფესტების კრებული, Sept manifestes Dada (დადას შვიდი მანიფესტი) (1916-1924).

პარიზში ცარა მონაწილეობდა ხმაურიან აქციებში დადაისტებთან, ანდრე ბრეტონთან, ფილიპ სუპოსთან და ლუი არაგონთან ერთად. ეს გამოსვლები მიმართული იყო საზოგადოების შოკირებისა და მეტყველების ტრადიციული სტრუქტურის რღვევისკენ.

1929 წლის ბოლოს, ნიჰილიზმისა და განადგურებისგან დაღლილი ცარა დადაიზმთან შედარებით უფრო კონსტრუქტიულ და ჩამოყალიბებული მიმდინარეობას, სიურეალიზმს შეუერთდა. მან თავისი დროის დიდი ნაწილი მიუძღვნა სიურეალიზმისა და მარქსიზმის დაკავსირებას. 1937 წელს იგი საფრანგეთის კომუნისტურ პარტიაში შევიდა. მეორე მსოფლიო ომის პერიოდში ცარა ფრანგული განმათავისუფლებელი მოძრაობის აქტიური მონაწილე იყო. 1956 წელს, უნგრული რევოლუციის ჩახშობისადმი პროტესტის ნიშნად მან დატოვა კომუნისტური პარტია .

თავისი პოლიტიკური შეხედულებების გამო ცარა საბოლოოდ ხალხთან დაახლოვდა და თანდათან ლირიკულ პოეტად ჩამოყალიბდა. მის ლექსებში ავტორის სულიერი ტანჯვა აისახება.

ტრისტან ცარა გარდაიცვალა პარიზში, 1963 წელს და დასაფლავებულია მონპარნასის სასაფლაოზე.

Source: http://ka.wikipedia.org/wiki/ტრისტან_ცარა

Lajos Tihanyi's portrait of Tzara, 1927

_____________________________________________________________

Dadaism
By Tristan Tzara.

From “Dada Manifesto” [1918] and “Lecture on Dada” [1922], translated from the French by Robert Motherwell, *Dada Painters and Poets*, by Robert Motherwell, New York, pp. 78- 9, 81, 246-51; reprinted by pernlission of George Wittenborn, Inc., Publishers, 10l8 Madison Avenue, New York 21, N.Y.

*There is a literature that does not reach the voracious mass. It is the work of creators, issued from a real necessity in the author, produced for himself. It expresses the knowledge of a supreme egoism, in which laws wither away. Every page must explode, either by profound heavy seriousness, the whirlwind, poetic frenzy, the new, the eternal, the crushing joke, enthusiasm for principles, or by the way in which it is printed. On the one hand a tottering world in flight, betrothed to the glockenspiel of hell, on the other hand: new men. Rough, bouncing, riding on hiccups. Behind them a crippled world and literary quacks with a mania for improvement.

I say unto you: there is no beginning and we do not tremble, we are not sentimental. We are a furious Wind, tearing the dirty linen of clouds and prayers, preparing the great spectacle of disaster, fire, decomposition.* We will put an end to mourning and replace tears by sirens screeching from one continent to another. Pavilions of intense joy and widowers with the sadness of poison. Dada is the signboard of abstraction; advertising and business are also elements of poetry.

I destroy the drawers of the brain and of social organization: spread demoralization wherever I go and cast my hand from heaven to hell, my eyes from hell to heaven, restore the fecund wheel of a universal circus to objective forces and the imagination of every individual.

Philosophy is the question: from which side shall we look at life, God, the idea or other phenomena. Everything one looks at is false. I do not consider the relative result more important than the choice between cake and cherries after dinner. The system of quickly looking at the other side of a thing in order to impose your opinion indirectly is called dialectics, in other words, haggling over the spirit of fried potatoes while dancing method around it.

If I cry out:

Ideal, ideal, ideal,
Knowledge, knowledge, knowledge,
Boomboom, boomboom, boomboom,

I have given a pretty faithful version of progress, law, morality and all other fine qualities that various highly intelligent men have discussed in so manv books, only to conclude that after all everyone dances to his own personal boomboom, and that the writer is entitled to his boomboom: the satisfaction of pathological curiosity; a private bell for inexplicable needs; a bath; pecuniary difficulties; a stomach with repercussions in life; the authority of the mystic wand formulated as the bouquet of a phantom orchestra made up of silent fiddle bows greased with philtres made of chicken manure. With the blue eye-glasses of an angel they have excavated the inner life for a dime’s worth of unanimous gratitude. If all of them are right and if all pills are Pink Pills, let us try for once not to be right. Some people think they can explain rationally, by thought, what they think. But that is extremely relative. Psychoanalysis is a dangerous disease, it puts to sleep the anti-objective impulses of men and systematizes the bourgeoisie. There is no ultimate Truth. The dialectic is an amusing mechanism which guides us / in a banal kind of way / to the opinions we had in the first place. Does anyone think that, by a minute refinement of logic, he has demonstrated the truth and established the correctness of these opinions? Logic imprisoned by the senses is an organic disease. To this element philosophers always like to add: the power of observation. But actually this magnificent quality of the mind is the proof of its impotence. We observe, we regard from one or more points of view, we choose them among the millions that exist. Experience is also a product of chance and individual faculties. Science disgusts me as soon as it becomes a speculative system, loses its character of utility-that is so useless but is at least individual. I detest greasy objectivity, and harmony, the science that finds everything in order. Carry on, my children, humanity . . . Science says we are the servants of nature: everything is in order, make love and bash your brains in. Carry on, my children, humanity, kind bourgeois and journalist virgins . . . I am against systems, the most acceptable system is on principle to have none. To complete oneself, to perfect oneself in one’s own littleness, to fill the vessel with one’s individuality, to have the courage to fight for and against thought, the mystery of bread, the sudden burst of an infernal propeller into economic lilies…. Every product of disgust capable of becoming a negation of the family is Dada; a protest with the fists of its whole being engaged in destructivc action: *Dada; knowledge of all the means rejected up until now by the shamefaced sex of comfortable compromise and good manners: Dada; abolition of logic, which is the dance of those impotent to create: Dada; of every social hierarchy and equation set up for the sake of values by our valets: Dada; every object, all objects, sentiments, obscurities, apparitions and the precise clash of parallel lines are weapons for the fight: Dada; abolition of memory: Dada; abolition of archaeology: Dada; abolition of prophets: Dada; abolition of the future: Dada; absolute and unquestionable faith in every god that is the immediate product of spontaneity:* Dada; elegant and unprejudiced leap from a harmony to the other sphere; trajectory of a word tossed like a screeching phonograph record; to respect all individuals in their folly of the moment: whether it be serious, fearful, timid, ardent, vigorous, determined, enthusiastic; to divest one’s church of every useless cumbersome accessory; to spit out disagreeable or amorous ideas like a luminous waterfall, or coddle them -with the extreme satisfaction that it doesn’t matter in the least-with the same intensity in the thicket of one’s soul-pure of insects for blood well-born, and gilded with bodies of archangels. Freedom: Dada Dada Dada, a roaring of tense colors, and interlacing of opposites and of all contradictions, grotesques, inconsistencies: LIFE

Ladies and Gentlemen:

I don’t have to tell you that for the general public and for you, tlhe refined public, a Dadaist is the equivalent of a leper. But that is only a manner of speaking. When these same people get close to us, they treat us with that remnant of elegance that comes from their old habit of belief in progress. At ten yards distance, hatred begins again. If you ask me why, I won’t be able to tell you.

Another characteristic of Dada is the continuous breaking off of our friends. They are always breaking off and resigning. The first to tender his resignation from the Dada movement *was myself.* Everybody knows that Dada is nothing. I broke away from Dada and from myself as soon as I understood the implications of *nothing.*

If I continue to do something, it is because it amuses me, or rather because I have a need for activity which I use up and satisfy wherever I can. Basically, the true Dadas have always been separate from Dada. Those who acted as if Dada were important enough to resign from with a big noise have been motivated by a desire for personal publicity, proving that counterfeiters have always wriggled like unclean worms in and out of the purest and most radiant religions.

I know that you have come here today to hear explanations. Well, don’t expect to hear any explanations about Dada. You explain to me why you exist. You haven’t the faintest idea. You will say: I exist to make my children happy. But in your hearts you know that isn’t so. You will say: I exist to guard my country, against barbarian invasions. That’s a fine reason. You will say: I exist because God wills. That’s a fairy tale for children. You will never be able to tell me why you exist but you will always be ready to maintain a serious attitude about life. You will never understand that life is a pun, for you will never be alone enough to reject hatred, judgments, all these things that require such an effort, in favor of a calm level state of mind that makes everything equal and without importance.

Dada is not at all modern. It is more in the nature of a return to an almost Buddhist religion of indifference. Dada covers things with an artificial gentleness, a snow of butterflies released from the head of a prestidigitator. Dada is immobility and does not comprehend the passions. You will call this a paradox, since Dada is manifested only in violent acts. Yes, the reactions of individuals contaminated by *destruction* are rather violent, but when these reactions are exhausted, annihilated by the Satanic insistence of a continuous and progressive “What for?” what remains, what dominates is *indifference.* But with the same note of conviction I might maintain the contrary.

I admit that my friends do not approve this point of view. But the *Nothing* can be uttered only as the reflection of an individual. And that is why it will be valid for everyone, since everyone is important only for the individual who is expressing himself.–I am speaking of myself. Even that is too much for me. How can I be expected to speak of all men at once, and satisfy them too?

Nothing is more delightful than to confuse and upset people. People one doesn’t like. What’s the use of giving them explanations that are merely food for curiosity? The truth is that people love nothing but themselves and their little possessions, their income, their dog. This state of affairs derives from a false conception of property. If one is poor in spirit, one possesses a sure and indomitable intelligence, a savage logic, a point of view that can not be shaken. Try to be empty and fill your brain cells with a petty happiness. Always destroy what you have in you. On random walks. Then you will be able to understand many things. You are not more intelligent than we, and we are not more intelligent than you.

Intelligence is an organization like any other, the organization of society, the organization of a bank, the organization of chit-chat. At a society tea. It serves to create order and clarity where there is none. It serves to create a state hierarchy. To set up classifications for rational work. To separate questions of a material order from those of a cerebral ordcr, but to take the former very seriously. Intelligence is the triumph of sound education and pragmatism. Fortunately life is something else and its pleasures are innumerable. They are not paid for in the coin of liquid intelligence.

These observations of everyday conditions have led us to a realization which constitutes our minimum basis of agreement, aside from the sympathy which binds us and which is inexplicable. It would not have been possible for us to found our agreement on principles. For everything is relative. What are the Beautiful, the Good, Art, Freedom? Words that have a different meaning for every individual. Words with the pretension of creating agreement among all, and that is why they are written with capital letters. Words which have not the moral value and objective force that people have grown accustomed to finding in them. Their meaning changes from one individual, one epoch, one country to the next. Men are different. It is diversity that makes life interesting. There is no common basis in mens minds. The unconscious is inexhaustible and uncontrollable. Its force surpasses us. It is as mysterious as the last particle of a brain cell. Even if we knew it, we could not reconstruct it.

What good did the theories of the philosophers do us? Did they help us to take a single step forward or backward? What is forward, what is backward? Did they alter our forms of contentment? We are. We argue, we dispute, we get excited. The rest is sauce. Sometimes pleasant, sometimes mixed with a limitless boredom, a swamp dotted with tufts of dying shrubs.

We have had enough of the intelligent movements that have stretched beyond measure our credulity in the benefits of science. What we want now is spontaneity. Not because it is better or more beautiful than anything else. But because everything that issues freely from ourselves, without the intervention of speculative ideas, represents us. We must intensify this quantity of life that readily spends itself in every quarter. Art is not the most precious manifestation of life. Art has not the celestial and universal value that people like to attribute to it. Life is far more interesting. Dada knows the correct measure that should be given to art: with subtle, perfidious methods, Dada introduces it into daily life. And vice versa. In art, Dada reduces everything to an initial simplicity, growing always more relative. It mingles its caprices with the chaotic wind of creation and the barbaric dances of savage tribes. It wants logic reduced to a personal minimum, while literature in its view should be primarily intended for the individual who makes it. Words have a weight of their own and lend themselves to abstract construction. The absurd has no terrors for me, for from a more exalted point of view everything in life seems absurd to me. Only the elasticity of our conventions creates a bond between disparate acts. The Beautiful and the True in art do not exist; what interests me is the intensity of a personality transposed directly, clearly into the work; the man and his vitality; the angle from which he regards the elements and in what manner he knows how to gather sensation, emotion, into a lacework of words and sentiments.

Dada tries to find out what words mean before using them, from the point of view not of grammar but of representation. Objects and colors pass through the same filter. It is not the new technique that interests us, but the spirit. Why do you want us to be preoccupied with a pictorial, moral, poetic, literary, political or social renewal? We are well aware that these renewals of means are merely the successive cloaks of the various epochs of history, uninteresting questions of fashion and facade. We are well aware that people in the costumes of the Renaissance were pretty much the same as the people of today, and that Chouang-Dsi was just as Dada as we are. You are mistaken if you take Dada for a modern school, or even for a reaction against the schools of today. Several of my statements have struck you as old and natural, what better proof that you were a Dadaist without knowing it, perhaps even before the birth of Dada.

You will often hear that Dada is a state of mind. You may be gay, sad, afflicted, joyous, melancholy or Dada. Without being literary, you can be romantic, you can be dreamy, weary, eccentric, a businessman, skinny, transfigured, vain, amiable or Dada. This will happen later on in the course of history when Dada has become a precise, habitual word, when popular repetition has given it the character of a word organic with its necessary content. Today no one thinks of the literature of the Romantic school in representing a lake, a landscape, a character. Slowly but surely, a Dada character is forming.

Dada is here, there and a little everywhere, such as it is, with its faults, with its personal differences and distinctions which it accepts and views with indifference.

We are often told that we are incoherent, but into this word people try to put an insult that it is rather hard for me to fathom. Everything is incoherent. The gentleman who decides to take a bath but goes to the movies instead. The one who wants to be quiet but says things that haven’t even entered his head. Another who has a precise idea on some subject but succeeds only in expressing the opposite in words which for him are a poor translation. There is no logic. Only relative necessities discovered *a posteriori*, valid not in any exact sense but only as explanations.

The acts of life have no beginning or end. Everything happens in a completely idiotic way. That is why everything is alike. Simplicity is called Dada.

Any attempt to conciliate an inexplicable momentary state with logic strikes me as a boring kind of game. The convention of the spoken language is ample and adequate for us, but for our solitude, for our intimate games and our literature we no longer need it.

The beginnings of Dada were not the beginnings of an art, but of a disgust. Disgust with the magnificence of philosophers who for 3ooo years have been explaining everything to us (what for? ), disgust with the pretensions of these artists-God’s-representatives-on-earth, disgust with passion and with real pathological wickedness where it was not worth the bother; disgust with a false form of domination and restriction *en masse*, that accentuates rather than appeases man’s instinct of domination, disgust with all the catalogued categories, with the false prophets who are nothing but a front for the interests of money, pride, disease, disgust with the lieutenants of a mercantile art made to order according to a few infantile laws, disgust with the divorce of good and evil, the beautiful and the ugly (for why is it more estimable to be red rather than green, to the left rather than the right, to be large or small?). Disgust finally with the Jesuitical dialectic which can explain everything and fill people’s minds with oblique and obtuse ideas without any physiological basis or ethnic roots, all this by means of blinding artifice and ignoble charlatans promises.

As Dada marches it continuously destroys, not in extension but in itself. From all these disgusts, may I add, it draws no conclusion, no pride, no benefit. It has even stopped combating anything, in the realization that it’s no use, that all this doesn’t matter. What interests a Dadaist is his own mode of life. But here we approach the great secret.

Dada is a state of mind. That is why it transforms itself according to races and events. Dada applies itself to everything, and yet it is nothing, it is the point where the yes and the no and all the opposites meet, not solemnly in the castles of human philosophies, but very simply at street corners, like dogs and grasshoppers.

Like everything in life, Dada is useless.

Dada is without pretension, as life should be.

Perhaps you will understand me better when I tell you that Dada is a virgin microbe that penetrates with the insistence of air into all the spaces that reason has not been able to fill with words or conventions.

თემას ვამუშავებ საქორწინო ხელშეკრულებაზე… 

თქვენი მოსაზრებები მაინტერესებს…

მიპასუხეთ შემდეგ კითხვებზე:
1. იცით თუ არა რა არის საქორწინო ხელშეკრულება (ახსენით თკვენი სიტყვებით) ?

2. დადებდით თუ არა თქვენს მომავალ მეუღლესთან საქორწინო კონტრაქტს? და თუ დადებდით რა ძირითად საკითხებს გაითვალისწინებდით მასში?

 3. რას ხედავთ დადებითს და უარყოფითს საქორწინო კონტრაქტში?

წინასწარ გიხდით დიდ მადლობას!!!     

Kaii Higashiyama

 Higashiyama Kaii was born in Yokohama, to parents Kosuke and Higashiyama Kaii. He was given the name Shinkichi, but later changed this to Kaii. He lived from 3 years old to 18 in Kobe.

In 1926 he graduated from Hyogo Prefectural Hyogo High School and entered the Nihon-ga department of Tokyo School of Fine Arts (currentlyTokyo National University of Fine Arts and Music), and graduated with commendation in 1931. In 1940 Higashiyama married Sumi Kawasaki.

In July 1945, Higashiyama was drafted into the army and received anti-tank training. He was demobilized later that year. Higashiyama spent a lot of time travelling, mostly in Japan and China, but also made several trips to Europe. In 1933, he studied German at the Berlin University and in 1962 he travelled around the Nordic countries.

• 1956 received the Japan Art Academy Award for “Twilight”
• 1965 appointed as a member of Japan Art Academy.
• 1969 ”Tide at Daybreak” won the Mainichi Art Award.
• 1984 Elected as a member of Order Pour De Le Merite Für Wissenschaften Und Künste.
• 1992 Awarded the UNESCO Picasso Gold Medal.
• 1994 Higashiyama Kaii art gallery was opened.

_______________________________________________________

Paintings:
10. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

Luminous Cherry Blossoms, from the "Four Seasons in Kyoto" series

09. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

Evening Quiet

08. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

07. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

06. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

05. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

04. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

03. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

02. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

01. კაიი ჰიგაშიიამა (Kaii Higashiyama)

Forest with a White Horse

Mihály Zichy (1827 - 1906)

Mihály Zichy was a significant representative of Hungarian romantic painting. During his law studies in Pest from 1842, he attended Jakab Marastoni’s school as well. In Vienna he was Waldmüller’s pupil in 1844. “Life Boat”, his first major work, comes from this time. On Waldmüller’s recommendation, he became an art teacher in St. Petersburg. He swore allegiance to freedom by painting the portrait of Lajos Batthyány, the first Hungarian prime minister, in 1849. From 1850 onwards, he worked as a retoucher, but he also did pencil drawings, water colours and portraits in oil. The series on the Gatchina hunting ordered by the Russian tsar raised him to a court artist. He founded a society to support painters in need. “Autodafé” on the horrors of Spanish inquisition was painted in 1868. He travelled around Europe in 1871, and settled down in Paris in 1874. He painted “Queen Elisabeth is Laying Flowers by the Coffin of Ferenc Deák” on Treffort’s order. “Drinking Bout of Henry III”, his next large scale picture came from 1875. “The Victory of the Genius of Destruction” painted for the Paris Exhibition was banned by French authorities because of its daring antimilitarist message. He left Paris in 1881 and returned to St. Petersburg after short stays in Nizza, Vienna and Zala (village). From this time onwards, he was mostly engaged in illustrations (“The Tragedy of Man” by Madách, 1887, and twenty-four ballads of János Arany, 1894–98).

წყარო:  http://en.wikipedia.org/wiki/Mihaly_Zichy 

Paintings:

10.  მიხაი ზიჩი  (Mihály Zichy)

ქართველები, მიხაი ზიჩი

09. მიხაი ზიჩი (Mihály Zichy) 

დემონი – მ. ლერმონტოვის დემონის ილუსტრაცია

08. მიხაი ზიჩი (Mihály Zichy)

მიხაი ზიჩი – ვეფხიტყაოსანი; Mihály Zichy

07. მიხაი ზიჩი (Mihály Zichy)

06. მიხაი ზიჩი (Mihály Zichy)

05. მიხაი ზიჩი (Mihály Zichy)

04. მიხაი ზიჩი (Mihály Zichy)

03. მიხაი ზიჩი (Mihály Zichy)

"The Triumph of the Genius of Destruction"

02. მიხაი ზიჩი (Mihály Zichy)

"Lifeboat"

01. მიხაი ზიჩი (Mihály Zichy)

Queen Tamar (1880s)

Self-Portrait (c. 1921). Saint Louis Art Museum.

Otto Mueller or Müller (16 October 1874 – 24 September 1930) was a German painter and printmaker of the Die Brücke expressionist movement.
Mueller was one of the most lyrical of German expressionist painters. The main topic of Mueller’s works is the unity of humans and nature; his paintings emphasize a harmonious simplification of form, colour and contours. He is known especially for his characteristic paintings of nudes and Romani (Gypsy) women; his nickname was “Gypsy Mueller” and his mother was perhaps Romani.[1] The medium he preferred for his paintings was distemper on coarse canvas, which produced a mat surface.[2] Altogether his printmaking amounted to 172 prints, nearly all of them lithographs, but including a few woodcuts and etchings.

____________________________________________________________________________________________________

Paintings:
10. ოტო მიულერი (Otto Mueller)

09. ოტო მიულერი (Otto Mueller)

08. ოტო მიულერი (Otto Mueller)

07. ოტო მიულერი (Otto Mueller)

06. ოტო მიულერი (Otto Mueller)

05. ოტო მიულერი (Otto Mueller)

04. ოტო მიულერი (Otto Mueller)

03. ოტო მიულერი (Otto Mueller)

02. ოტო მიულერი (Otto Mueller)

01. ოტო მიულერი (Otto Mueller)